کد مطلب: 1768
 
کنترل جمعیت و محرومیت از برکات صله رحم
آرمانشهر
جمعه ۱۰ شهريور ۱۳۹۱ ساعت ۲۱:۲۹
۲
 
در جامعه ای که تک فرزندی رویه شده باشد، بعد از یکی دو نسل، با آحادی رو به رو هستیم که به جز پدر و مادر و پدر بزرگ و مادربزرگ، هیچ خویشاوندی ندارند.
به طور عموم، به مساله «کنترل جمعیت»، به عنوان مساله ای اقتصادی نگریسته می شود. بیراه نیست که گفته می شود خدای عصر ما «پول» است. وقتی پول و اقتصاد، اصل باشد، محک اصلی برای سنجشِ درست یا غلط یک سیاست، اقتصادی بودن آن است. سیاستی که می تواند ابعادی تربیتی، فرهنگی، اخلاقی، روان شناسانه و اجتماعی داشته باشد به بعد اقتصادی اش تقلیل داده می شود و بر اساسِ صرفه اقتصادی اش در مورد آن تصمیم گیری می شود. مثلا به این نکته توجه نمی شود جامعه ای که بر اساس تک فرزندی و یا دو فرزندی شکل گرفته باشد، پس از گذشت یکی دو نسل، چه تفاوتهای آشکاری از نظر فرهنگی و روانی و تربیتی می تواند با جامعه ای داشته باشد که بر این مبنا شکل نگرفته است. در این یادداشت کوتاه، مخاطبم کسانی هستند که دین و قول معصومان(ع) برایشان مبنا است و می خواهم بر این مبنا به یکی از مضرات تک فرزندی یا دو فرزندی اشاره کنم.

***
یکی از اعمالی که در دین اسلام و سایر ادیان مورد تاکید قرار گرفته است و آثار و برکات مهمی برای آن برشمرده شده است، «صله رحم» و ارتباط و رفت و آمد با خویشاوندان است. «وسعت رزق و روزی»، «طولانی شدن عمر»، «پاک شدن گناهان»، «بهشتی شدن»، «حفظ شدن زندگی از پریشانی»، «راحت شدن مرگ» و … برخی از آثار صله رحم در احادیثِ نقل شده از پیشوایان اسلام است. شاید والدین بتوانند اصلی ترین مصداق «رحم» محسوب شوند اما در همین احادیث، شواهد و قراینی وجود دارند که نشان می دهد «والدین» و «نیکی به آنها»، امری جدای از «صله رحم» است. مثلا:

از امام صادق(ع) نقل است که: «هر که دوست دارد خدا سختی های جان کندن را بر او آسان کند، صله رحم کند و به پدر و مادرش نیکی کند. در این صورت خدا جان کندن را بر او آسان کند و در زندگی دچار پریشانی و فقر نشود.» (امالی شیخ صدوق، ترجمه کمره ای، صفحه ۳۸۹)

یا از امام رضا(ع) نقل است که: «خدای عز و جل به سه چیز همراه سه امر دیگر فرمان داده: امر کرده به نماز و زکات پس هر که نماز کند و زکات ندهد نمازش پذیرفته نمی شود، امر کرده به شکر خودش به همراه شکر والدین (در سوره لقمان، آیه ۱۴) پس هر که شکر والدین نکند شکر خدا را نکرده و امر کرده به تقوا و صله رحم (در سوره نساء، آیه ۱) و هر که صله رحم نکند، تقوا ندارد.» (بحارالانوار، جلد ۱۶)

پس اولا، صله رحم امری مورد تاکید و پر خیر و برکت در دین ماست، ثانیا نیکی به والدین، نمی تواند مصداق تمام و کمالِ صله رحم باشد.

از سوی دیگر، در اطرافِ خود، نمونه های فراوان و رو به ازدیادی از زوجهای جوان را می بینیم که از شعار «دو بچه کافی است» هم عبور کرده اند و به تک فرزندی اکتفا کرده اند. فراگیر شدنِ تمایل به «تک فرزندی» و ادامه این روند در دراز مدت، چه جامعه ای به وجود خواهد آورد؟

در جامعه ای که تک فرزندی رویه شده باشد، بعد از یکی دو نسل، با آحادی رو به رو هستیم که به جز پدر و مادر و پدر بزرگ و مادربزرگ، هیچ خویشاوندی ندارند. نه برادر، نه خواهر، نه عمو، نه عموزاده ها، نه خاله، نه خاله زاده ها، نه عمه، نه عمه زاده ها، نه دایی و نه دایی زاده ها. پدر و مادر و والدین آنها هم خویشاوندانی هستند که به طور عموم در دوره میان سالی و پیری خود، از وجودشان محروم خواهیم بود. به عبارت دیگر جامعه مبتنی بر تک فرزندی، جامعه ای است بدون رحِم؛ جامعه ای که اساسا خویشاوندی و رحم در آن وجود و مصداقی ندارد که بخواهد از برکات صله رحم، منتفع باشد.

اگر جامعه مبتنی بر تک فرزندی، به طور کامل خود را از برکاتِ صله رحم محروم کرده است، جامعه مبتنی بر شعار «دو بچه کافی است» هم تا حد زیادی خود را از داشتن «رحِم» و برکات صله رحم محروم کرده است. در چنین جامعه ای، عموم افراد یا از برادر و یا از خواهر محرومند و از چهار قوم و خویشِ اصلی، یعنی خاله، دایی، عمه و عمو، تنها یکی از آنها را دارند. پس جامعه تک فرزند، جامعه ای است که رحم در آن نابود شده است و جامعه دو فرزندی، جامعه ای است که رحم را محدود و ضعیف کرده است و به همان نسبت خود را از برکات صله رحم، محروم کرده است.

البته در جامعه ای مثل ایران، کنترل جمعیت، خطرات دیگری هم می تواند داشته باشد که اگر فرصتی فراهم بود ان شاءالله به آن خواهم پرداخت.

منبع: وبلاگ آرمانشهر
Share/Save/Bookmark


United States
۱۳۹۱-۰۹-۱۷ ۱۴:۰۰:۱۶
جالبه تا چند وقت پیش همه شما دوستان همین شعار دوبچه کافیه رو ترویج می کردید
به شما میگن نمونه واقعی حزب باد
دوست گرامی من در یک خانواده پر جمعیت زندگی میکنم.صله رحم و فامیل نمی خوام همش مال شما
اگه میتونی مشکلات اقتصادی من و مشکل بیکاری من و امثال من رو حل کن
فقط حرف نزنید فکر هم بکنید.با این همه بیکاری فساد و مشکلات زیادی که ناشی از افزایش جمعیته باز حرف از سیاست هاس افزایش جمعیت زدن نشانه چشم بستن به روی واقعیات و خیانت به مردمه (3485)
 
آشنا
Iran, Islamic Republic of
۱۳۹۲-۰۵-۲۷ ۱۹:۰۵:۳۰
با سلام خدمت دوست عزیز
اولا: انسان یک اشتباه را تا ناکجاادامه نمی دهد . هر وقت فهمید کاری که انجام می دهد اشتباه است عاقلانه است که آن را متوقف نماید.موضوع کنترل جمعیت یک زمانی درست بود و اکنون که شرایط تغییر کرده اشتباه است.
ثانیا: درصد ناچیزی از مسأله کاهش جمعیت به مسائل اقتصادی مربوط است البته نباید انکار کرد اگر مشکل اقتصادی کمتر باشد این مسأله نیز بهتر حل می شود . ولی نمونه خانواده های از لحاظ جمعیت نشانگر آن است که هر چه وضعیت سواد و اقتصادی بهتر شده تعداد فرزندان کمتر شده است این به وضوح د ر جامعه قابل مشاهده است پس معلوم است که مشکل جای دیگری است. (10379)